اجرای بین دو نیمه فینال جام جهانی با حضور ستارههای موسیقی، تجربهای تازه برای فیفا بود که واکنشهای متفاوتی میان مخاطبان ایجاد کرد.
این تصمیم فیفا برای نخستین بار باعث شد دیدار نهایی جام جهانی از قانون سنتی ۱۵ دقیقهای زمان استراحت بین دو نیمه فاصله بگیرد و همین موضوع بحثهایی را درباره تغییر ماهیت این مسابقه تاریخی به وجود آورد.
بیشتر بخوانید: بیژن مرتضوی به حواشی حضور در فینال جام جهانی 2026 پاسخ داد
بسیاری این ایده را ادامه مسیر نمایشهای بین دو نیمه سوپربول در فوتبال آمریکایی میدانند؛ رویدادی که طی دهههای گذشته از اجرای ساده گروههای موسیقی به یکی از بزرگترین برنامههای سرگرمی سال تبدیل شده است. منتقدان معتقدند حضور چنین المانی در فینال جام جهانی بیشتر از آنکه نشاندهنده جهانیتر شدن فوتبال باشد، نشانه نفوذ فرهنگ سرگرمی آمریکایی در این تورنمنت است.
پیش از آغاز اجرای اصلی، مراسم اختتامیه پیش از بازی نیز با حضور چندین چهره موسیقی برگزار شد؛ مراسمی که حتی شبکههای بیبیسی و آیتیوی تصمیم گرفتند آن را به صورت زنده پخش نکنند.
در این برنامه، پست مالون نخستین اجرای زنده از یکی از قطعات احتمالی آلبوم آینده خود با نام اترنال باز را ارائه کرد و سپس همراه با سوی لی، آهنگ سانفلاور را اجرا کرد. همچنین آیشواسپید، چهره مشهور اینترنتی و کشتیگیر حرفهای، آهنگ چمپیونز را اجرا کرد؛ قطعهای که به دلیل محبوبیت گسترده در فضای مجازی، به آلبوم رسمی جام جهانی فیفا راه پیدا کرده بود.
با این حال، اجرای آیشواسپید نتوانست واکنش پرشوری از سوی تماشاگران حاضر در ورزشگاه نیویورک نیوجرسی دریافت کند و سکوت سنگین پس از پایان آن، یکی از لحظات بحثبرانگیز مراسم بود.
در ادامه، جنیفر هادسون سرود ملی آمریکا را اجرا کرد و رابی ویلیامز نیز همراه با لورا پائوزینی و نیکول شرزینگر آهنگ رسمی فیفا با نام دیزایر را اجرا کردند. این قطعه که نخستین بار در مراسم قرعهکشی جام جهانی معرفی شده بود، پس از آن چندان مورد توجه قرار نگرفت و در جدولهای موسیقی جهان موفقیتی کسب نکرد.
پس از تمام این اجراها، برنامه اصلی بین دو نیمه فینال برای بسیاری از مخاطبان عملکرد موفقتری داشت. این اجرا در مدت ۱۱ دقیقه تلاش کرد با سرعت بالا و ترکیب کوتاهشده آهنگها، حضور تعداد زیادی از هنرمندان را در زمانی محدود امکانپذیر کند.
مدونا یکی از نخستین هنرمندانی بود که روی صحنه رفت و نسخهای بازطراحیشده از آهنگ موزیک را اجرا کرد؛ اجرایی که با الهام از فضای دیسکو و همراهی یک وسیله نقلیه نمایشی حالوهوایی متفاوت داشت. پس از آن، گروه الکتریک میهم از دنیای ماپتها نسخهای از آهنگ سون نیشن آرمِی را بههمراه بیژن مرتضوی اجرا کرد.
گروه بیتیاس نیز با اجرای داینامایت روی صحنه آمد، شکیرا و بورنا بوی نسخه کوتاهشدهای از دای دای را اجرا کردند و کلدپلی نیز آهنگ بلیو این لاو را همراه با گروهی از کودکان خواند. اجرای بین دو نیمه فینال جام جهانی 2026 با وجود ظاهر احساسی خود، توانست از کلیشههای معمول فاصله بگیرد و واکنش مثبتی دریافت کند.
تنها بخش بحثبرانگیز این برنامه، اجرای جاستین بیبر با آهنگ آرام همه چیز هاللویا بود؛ انتخابی که برخی معتقد بودند با فضای پرانرژی فینال جام جهانی هماهنگ نبود.
در نهایت، اگرچه اجرای بین دو نیمه فینال جام جهانی نتوانست همه مخاطبان را راضی کند، اما برای نخستین تجربه فیفا در این زمینه عملکرد قابل قبولی داشت و نشان داد چنین برنامهای میتواند در آینده نیز بخشی از فینال جام جهانی باشد.
برای مشاهده ویدئوی اجرای بین دو نیمه فینال جام جهانی 2026 فیلترشکن خود را روشن کنید:
بیشتر بخوانید:
نظر شما دربارهی اجرای بین دو نیمه فینال جام جهانی 2026 چیست؟ لطفا نظرات خود را در بخش کامنت با فیگار در میان بگذارید.
منبع: The Guardian
