تمام ایرادهایی که مخاطبان به تریلر فیلم ادیسه نولان گرفته‌اند

تریلر فیلم ادیسه نولان با موجی از تحسین و انتقاد روبه‌رو شده و حالا به یکی از جنجالی‌ترین پروژه‌های کریستوفر نولان تبدیل شده است.

وقتی نخستین تریلر فیلم اودیسه ساخته کریستوفر نولان منتشر شد، فقط اینترنت را منفجر نکرد؛ بلکه فضای مجازی را دوپاره ساخت. در حالی که گروهی از مخاطبان آن را یکی دیگر از شاهکارهای کارنامه نولان می‌دانند، عده‌ای دیگر معتقدند این فیلم ممکن است نخستین شکست واقعی او باشد. شدت واکنش‌های متضاد نشان می‌دهد که تازه‌ترین پروژه نولان از همین حالا به یکی از بحث‌برانگیزترین آثار دوران حرفه‌ای او تبدیل شده است.

بیشتر بخوانید:

چرا تریلر The Odyssey جنجال‌ساز شد؟

بخش قابل‌توجهی از کاربران شبکه‌های اجتماعی با انتقادهای تند به استقبال تریلر رفته‌اند. حالا بسیاری از طرفداران معتقدند فیلم ادیسه فاصله زیادی با انتظاراتی دارد که از خالق اوپنهایمر و میان‌ستاره‌ای می‌رود. با این حساب، بد نیست نگاهی داشته باشیم به تمام دلایلی که باعث شده تریلر فیلم جدید کریستوفر نولان تا این اندازه میان طرفداران جنجال‌برانگیز و حتی منفور شود.

استفاده نامتعارف از زبان مدرن

یکی از جنجالی‌ترین بخش‌های ادیسه نولان ، دیالوگ‌های آن است. گفته می‌شود فیلمنامه کریستوفر نولان به‌شدت تحت تأثیر ترجمه مدرن امیلی ویلسون، موضوعی که ردپای آن به‌وضوح در تریلر دیده می‌شود قرار دارد.

از استفاده تام هالند از واژه بابا برای خطاب کردن اودیسئوس گرفته تا دیالوگ‌های رابرت پتینسون در نقش آنتینوس با عباراتی مانند «دَدی»، بسیاری از طرفداران معتقدند زبان فیلم بیش از حد مدرن و نامتناسب با فضای اسطوره‌ای داستان به نظر می‌رسد.

اگرچه این موضوع باعث می‌شود فیلم راحت‌تر قابل درک باشد، اما داستان را از وزن باستانی و قهرمانانه و همچنین شکوه و عظمتش تهی می‌کند. انتخاب زبان محاوره‌ای مدرن به‌جای چیزی شبیه انگلیسی شکسپیری یا یک گویش ادبی پیچیده‌تر، باعث می‌شود این اثر حماسی جذابیت کمتری داشته باشد.

این تعادل ظریف در جهان‌سازی می‌تواند جادوی فیلم را بسازد یا از بین ببرد، زیرا باور کردن اینکه شخصیتی متعلق به سال ۱۲۰۰ پیش از میلاد است دشوار می‌شود وقتی مانند فردی از سال ۲۰۲۶ صحبت می‌کند.

انتخاب استفاده از لهجه آمریکایی

با وجود اینکه فیلم The Odyssey بر اساس یک حماسه خیالی ساخته شده، اما داستان آن در اواخر عصر برنز و حدود قرن دوازدهم یا سیزدهم پیش از میلاد در منطقه مدیترانه رخ می‌دهد. طبیعتاً طرفداران انتظار داشتند برای حفظ شکوه و سنگینی روایت، از زبانی رسمی‌تر و لهجه‌ای متناسب‌تر استفاده شود.

با این حال، فیلم از لهجه آمریکایی استفاده می‌کند. این اتفاق موضوعی است که از نظر بسیاری از طرفداران حال‌وهوای اثر را از بین می‌برد. در عوض، بسیاری معتقدند لهجه بریتانیایی با تلفظ استانداردترش می‌توانست انتخاب بهتری باشد و فضای حماسی و اسطوره‌ای داستان را بهتر تثبیت کند.

آمریکایی‌سازی این فیلم، بخشی از بحث قدیمی در هالیوود، جایی که در صنعت سینما، لهجه بریتانیایی به نوعی به استاندارد غیررسمی برای نمایش دوران باستان تبدیل شده است را دوباره زنده می‌کند.

تلاش کریستوفر نولان برای شکستن این الگو ممکن است با توجه به ترجیحات مخاطبان نتیجه مطلوبی نداشته باشد. از آنجا که واکنش تماشاگران اغلب به همین انتظارات شنیداری گره خورده است، باید دید در نهایت این انتخاب چه تأثیری بر سرنوشت فیلم خواهد گذاشت.

اجرای آن هاتاوی

آن هاتاوی بدون شک بازیگر زیبایی است، اما تریلر The Odyssey نولان نشان می‌دهد که حتی زیبایی او نیز نمی‌تواند اجرای ضعیفش را نجات دهد. دلیل این موضوع، اجرای خشک و بی‌حس اوست که به‌وضوح به‌عنوان نتیجه استفاده از بوتاکس و فیلرها دیده می‌شود. او در نقش پنلوپه، همسر اودیسئوس ظاهر شده و این تغییرات ظاهری بر توانایی بازیگری‌اش تأثیر گذاشته‌اند.

این اجرای خشک باعث شده او نتواند اندوه عمیق و فرسوده‌ای را که این شخصیت به آن شناخته می‌شود به‌درستی منتقل کند. برخی طرفداران معتقدند کریستوفر نولان می‌توانست انتخاب بهتری برای نقش پنلوپه داشته باشد. وقتی ابزار اصلی بازیگر برای اجرا، یعنی حالات چهره محدود می‌شود، بار احساسی نقش نیز از بین می‌رود.

در این انتخاب نوعی تناقض هم دیده می‌شود؛ زیرا پنلوپه اساساً شخصیتی است که با احساسات عمیقش تعریف می‌شود، اما اجرایی که در تریلر دیده می‌شود، سرد و بی‌روح به نظر می‌رسد. نبود انعطاف در چهره باعث شده مخاطب کمتر بتواند با اندوه پنلوپه ارتباط برقرار کند.

زیبایی‌شناسی رنگ در تضاد با اسطوره‌های یونانی

یکی دیگر از بخش‌های به‌شدت مورد انتقاد در اقتباس کریستوفر نولان از ادیسه، انتخاب سبک بصری فیلم است. بسیاری معتقدند پالت رنگی فیلم بیش از حد نولانی، یعنی سرد، تیره و کم‌اشباع است. این انتخاب در واقع نوعی فرصت‌سوزی برای به تصویر کشیدن روح رنگارنگ و زنده مدیترانه تلقی می‌شود.

هر کسی که درباره تاریخ اسطوره‌های یونان را خوانده یا مطالعه کرده باشد می‌داند که این جهان برخلاف نمایش‌های تک‌رنگ در برخی آثار تصویری، سرشار از رنگ و زندگی است. اما در تریلر فیلم، به جای آبی‌های زنده و طلایی‌های درخشان مدیترانه، جهانی بی‌روح و خاکستری به نمایش درآمده است.

این سبک شاید در آثاری مانند Oppenheimer یا The Dark Knight کارآمد بوده باشد، اما وقتی به دریای اژه منتقل می‌شود، حس محدودکننده‌ای ایجاد می‌کند. اسطوره‌های یونان جهانی از دریاهای شراب‌رنگ و سپیده‌دمان انگشت‌گون گلگون هستند، اما این فیلم با یک فیلتر خاکستری، آن سرزندگی را حذف کرده و بیشتر به یک تریلر جدی شباهت پیدا کرده تا اینکه یک جهان اسطوره‌ای شگفت‌انگیز باشد.

انتخاب بازیگران

انتخاب بازیگران در این فیلم نیز بحث‌های شدیدی درباره بازنمایی، وفاداری تاریخی و تصمیم‌های کلی انتخاب بازیگر به راه انداخته است. در وهله اول، بسیاری معتقدند مت دیمون بدترین انتخاب ممکن برای شخصیتی اسطوره‌ای و عظیم مانند اودیسئوس است. طرفداران همچنین نسبت به انتخاب زندایا و تام هالند اعتراض دارند و می‌گویند کریستوفر نولان می‌توانست از بازیگران جوان‌تر و کمتر شناخته‌شده‌تری استفاده کند.

بزرگ‌ترین بحث اما مربوط به نقش هلن تروآ است که توسط لوپیتا نیونگو ایفا می‌شود. بسیاری از طرفداران معتقدند انتخاب یک بازیگر سیاه‌پوست برای این نقش، نوعی همراهی با فرهنگ «ووک» است و با توصیفات تاریخی یونان در تضاد قرار می‌گیرد، با وجود اینکه هومر در آثار خود از زیبایی الهی او و توصیف‌های مشخصی از ظاهرش یاد کرده است.

به نظر می‌رسد نولان با تکیه بر ستارگان بزرگ هالیوود تلاش کرده بود بودجه عظیم ۲۵۰ میلیون دلاری فیلم را توجیه و تضمین کند. با این حال، پر کردن فیلم با چهره‌های بسیار شناخته‌شده ممکن است باعث شود ادیسه بیشتر شبیه یک مراسم پرزرق‌وبرق هالیوودی به نظر برسد تا سفری ناشناخته در دل اسطوره‌ها.

ناهماهنگی‌های تاریخی در طراحی لباس‌ها

شبکه‌های اجتماعی پر شده از واکنش‌های علاقه‌مندان تاریخ که طراحی لباس‌های فیلم، طراحی‌هایی که از نظر بسیاری، بیشتر به دوران قرون وسطی شباهت دارد تا عصر برنز را زیر سوال برده‌اند. بسیاری اشاره کرده‌اند که لائسترگونی‌ها و برخی از خدمه اودیسئوس زره‌هایی به تن دارند که ظاهراً از صفحات فولادی ساخته شده‌اند.

از نظر تاریخی، چنین نوع زره‌پوشی تا اواخر قرون وسطی و هزاران سال پس از دوران عصر برنز و جنگ تروا اختراع نشده بود. کلاه‌خود اودیسئوس از نظر تطابق با متن هومر دقیق است، اما کلاه‌خود آگاممنون از نظر تاریخی نادرست تلقی می‌شود.

برخی نیز این زره‌ها را بیش از حد آینده‌گرایانه توصیف کرده‌اند؛ فاقد ظاهر فرسوده و برنزی اصیل که در فیلم‌هایی مانند Troy (۲۰۰۴) دیده می‌شود. سربازان یونانی با زره‌های آهنی‌شان بیشتر شبیه یک تیم ویژه مدرن در گذشته به نظر می‌رسند.

این انتخاب بصری ممکن است فیلم جدید نولان را بیش از آنکه یک حماسه تاریخی باشد، به یک اثر علمی‌تخیلی جدی و واقع‌گرا شبیه کند و نوعی ناهماهنگی دیداری برای مخاطبانی ایجاد کند که با تاریخ یونان مایکنی آشنایی دارند.

بیشتر بخوانید:

نظر شما درباره‌ی نظرات مختلف طرفداران درباره این تریلر این فیلم چه بود؟ آیا شما تریلر این اثر را مشاهده کرده‌اید؟ به‌نظر شما این نولان موفق می‌شود طرفداران دنیای ادیسه را راضی نگه دارد؟ لطفا نظرات خود را در بخش کامنت با فیگار در میان بگذارید.

تمام ایرادهایی که مخاطبان به تریلر فیلم ادیسه نولان گرفته‌اند