اگر فضای رازآلود و ترس روانشناختی این اثر را دوست داشتید، بهترین فیلم های شبیه Backrooms تجربهای مشابه از دلهره، ابهام و جهانهای ناشناخته ارائه میدهند.
فیلم Backrooms پس از مدتها انتظار سرانجام منتشر شد و توانست با فضای رازآلود، روایت متفاوت و وحشت روانشناختی خود، توجه بسیاری از منتقدان و مخاطبان را جلب کند.
اگر شما هم پس از تماشای این فیلم به دنبال تجربهای مشابه هستید، خبر خوب این است که موفقیت چشمگیر آن احتمال ساخت دنباله را بسیار بالا برده است؛ اما خبر نهچندان خوشایند اینکه احتمالاً باید مدتها برای قسمت بعدی صبر کنید.
بیشتر بخوانید:
بهترین فیلم های شبیه Backrooms
در ادامه لیست فیلم های شبیه Backrooms را مشاهده خواهید کرد. این لیست به انتخاب تیم تحریریه فیگار نوشته شده است.
- آنسوی رنگینکمان سیاه (Beyond the Black Rainbow)
- بزرگراه گمشده (Lost Highway)
- داگویل (Dogville)
- خروجی 8 (Exit 8)
- پروژه جادوگر بلر (The Blair Witch Project)
- ما (Us)
- اسکینامارینک (Skinamarink)
- ویواریوم (Vivarium)
پس از تماشای این فیلم، بهترین راه این است که به سراغ فیلمهایی بروید که از نظر فضاسازی، حس و حال، روایت یا شیوه خلق ترس، بیشترین شباهت را به Backrooms دارند. هرچند واقعیت این است که هیچ اثری دقیقاً مانند این فیلم نیست.
با این حال، فیلم های ترسناک شبیه اتاق های پشتی بیش از هر اثر دیگری میتوانند شما را به همان فضای دلهرهآور، جهانهای لیمینال و حس گمشدگی در واقعیتی ناشناخته نزدیک کنند؛ بدون اینکه واقعاً وارد هزارتوی بیپایان اتاقهای زردرنگ شوید یا موجودات مرموز آن شما را تعقیب کنند.
آنسوی رنگینکمان سیاه (Beyond the Black Rainbow)
مانند Backrooms، فیلم آنسوی رنگینکمان سیاه ساخته پانوس کازماتوس یکی از آثار شاخص ژانر وحشت لیمینال به شمار میرود. داستان فیلم درباره تلاشهای النا برای فرار از مؤسسه آربوریا است؛ یک مرکز تحقیقاتی مرموز و مشکوک که او را به دلیل قدرتهای ناشناخته تلهپاتیکش تحت آزمایش قرار داده است. اما پیش از رسیدن به آزادی، النا باید از نگاه مراقب و رفتارهای غیرقابل پیشبینی دکتر بری نایل فرار کند.
این فیلم همانند Backrooms از فضاهایی مصنوعی، منزوی و شبیه به رویا استفاده میکند. مؤسسه آربوریا پر از راهروهای استریل و نورهای نئونی است که مانند یک اتاق محرومیت حسی عمل میکنند. حتی منشور نورانیای که النا در آن نگهداری میشود، بهراحتی میتواند بخشی از همان جهان عجیب و بیانتهای فیلم Backrooms باشد.
بزرگراه گمشده (Lost Highway)
طبیعتاً در هر فهرست قابلتوجهی از فیلمهای وحشت لیمینال، باید اثری از دیوید لینچ حضور داشته باشد. از Twin Peaks گرفته تا Inland Empire، بیشتر آثار او با عبور از مرزهای واقعیت، فضایی عجیب و ناآشنا خلق میکنند؛ اما Lost Highway فیلمی است که بیش از هر اثر دیگری این حس گمشدگی میان واقعیت و توهم را به تصویر میکشد.
در تمام طول فیلم، تشخیص اینکه چه چیزی واقعی است و چه چیزی نیست، تقریباً غیرممکن به نظر میرسد. داستان درباره فرد، نوازنده نابغه ساکسیفون است که ناگهان با مردی مرموز و ناشناس روبهرو میشود؛ فردی که همیشه دوربینی در دست دارد و به شکلی غیرقابل توضیح در هر جایی که فرد حضور دارد ظاهر میشود.
دیوید لینچ همیشه توانایی منحصربهفردی در استفاده از زبان تصویری برای ایجاد حس اضطراب، بیگانگی و ناآرامی فضاهای لیمینال داشته است، اما در Lost Highway این رویکرد را به سطحی تازه میرساند. جاده بیپایان، راهروهای متلها و حتی خانه خود فرد، همگی به ایجاد فضایی ناآشنا و تهدیدآمیز کمک میکنند.
بسیاری Lost Highway را شاید لینچیترین اثر در میان تمام فیلمهای دیوید لینچ میدانند. این اثر یکی از بهترین فیلم های مثل Backrooms محسوب میشود.
داگویل (Dogville)
فیلم Dogville معمولاً در فهرست فیلم های مانند Backrooms جایگاه پررنگی ندارد، اما شباهت قابلتوجهی میان تجربهای که لارس فون تریه در این فیلم خلق میکند و همان حس اضطراب، بیگانگی و ناراحتی موجود در وحشت لیمینال وجود دارد.
این فیلم که در یک صحنه خالی و با حداقل طراحی دکور فیلمبرداری شده، از همان ابتدا حالوهوایی عمیقاً ناآرام و بینابینی دارد؛ انگار هیچکدام از مکانهایی که داستان در آنها رخ میدهد واقعاً وجود ندارند. خیابانها، خانهها و مرزهای شهر تنها با خطوطی روی زمین مشخص شدهاند و همین انتخاب بصری باعث میشود Dogville شبیه فضایی معلق میان واقعیت و یک نمایش ذهنی به نظر برسد.
از نظر داستانی نیز گریس تجربهای مشابه شخصیتهای آثار وحشت لیمینال دارد؛ او در محیطی منزوی گرفتار شده است. شهر داگویل در اعماق کوههای راکی قرار دارد و تقریباً بهطور کامل از جهان بیرون جدا شده است.
همین انزوا باعث میشود رفتار مردم شهر با گریس به شکلی عجیب و غیرطبیعی تغییر کند؛ انگار هیچکدام از آنها تا پیش از ورود او تجربهای واقعی از یک ارتباط انسانی سالم نداشتهاند. فضای فیلم بهتدریج از یک درام اجتماعی به قلمرو وحشت روانشناختی وارد میشود.
خروجی 8 (Exit 8)
یکی از موفقترین اقتباسهای بازیهای ویدیویی برای پرده سینما، Exit 8 خیلی سریع به استانداردی برای چگونگی تبدیل یک تجربه تعاملی به اثری سینمایی تبدیل شده است. این فیلم بهخوبی حس عجیب، خفقانآور و اضطرابآمیز بازی اصلی را حفظ میکند، اما به لطف بازیهای قابلقبول و کارگردانی دقیق، اثری است که حتی افرادی که هرگز بازی را تجربه نکردهاند نیز میتوانند از آن لذت ببرند.
داستان فیلم ساده و مستقیم است. مردی پس از پایان کارش در مسیر بازگشت به خانه، ناگهان خود را در تونلهای متروی توکیو گرفتار یک حلقه زمانی بیپایان میبیند. برای فرار، او باید این مسیر تکرارشونده را هشت بار پشت سر هم طی کند؛ اما مشکل اینجاست که اگر در طول مسیر هرگونه ناهنجاری یا تغییر غیرعادی را پیدا کند و به عقب برنگردد، دوباره به نقطه آغاز بازگردانده میشود.
این موقعیت عجیب و دلهرهآور، برای هر کسی که تا به حال در متروهای هر نقطهای از جهان رفتوآمد کرده باشد، به شکلی آشنا و قابل درک خواهد بود؛ زیرا فیلم از یک فضای روزمره و آشنا، کابوسی پر از تردید، اضطراب و ناشناختگی میسازد. Exit 8 نشان میدهد چگونه میتوان یک ایده ساده از دنیای بازیها را به تجربهای سینمایی و تأثیرگذار تبدیل کرد.
پروژه جادوگر بلر (The Blair Witch Project)
فیلم Backrooms تا حد زیادی بر عنصر ویدئوی پیدا شده یا Found Footage در ژانر وحشت تکیه دارد و صحبت درباره این سبک بدون اشاره به یکی از بهترین نمونههای آن، یعنی The Blair Witch Project، تقریباً غیرممکن است.
این فیلم یکی از موفقترین آثار مستقل تاریخ سینما محسوب میشود و دلیل این موفقیت هم کاملاً مشخص است؛ اثری که بهویژه میتواند برای طرفداران مجموعه ویدیویی اصلی Backrooms ساخته کین پارسونز جذاب باشد.
اگرچه بیشتر اتفاقات The Blair Witch Project در فضای باز و جنگلهای مریلند رخ میدهد، اما فیلم از نظر ایجاد حس فضای لیمینال نیز شباهتهای زیادی با Backrooms دارد. احساس سردرگمی و گمشدگی، صداهای مرموز و غیرزمینی که از اطراف شنیده میشوند، آدمکهای ساختهشده از چوب که روی درختان آویزان شدهاند و رد دستهای کودکان روی سطوح مختلف، همگی همان حس ناآرام و ناشناختهای را ایجاد میکنند که در دنیای Backrooms وجود دارد.
این عناصر بهقدری با فضای فیلم هماهنگ هستند که گویی میتوانستند کار یکی از موجودات مرموز Still Life باشند. The Blair Witch Project با تکیه بر ناشناختهها، کمبود اطلاعات و ترس از چیزی که دیده نمیشود، همان نوع اضطرابی را ایجاد میکند که پایه اصلی وحشت لیمینال در Backrooms است.
ما (Us)
فیلمی که در آن مجموعهای از راهروهای زیرزمینی، نسخههای مشابه و مرموز تمام انسانهای زنده در دنیای واقعی را پنهان کرده است، شاید در نگاه اول شبیه برداشتی متفاوت از Backrooms به نظر برسد؛ اما این در واقع داستان فیلم Us ساخته جردن پیل است.
جالب اینجاست که این فیلم تنها چند ماه پیش از انتشار نخستین پست درباره مفهوم Backrooms در یک انجمن اینترنتی منتشر شد، اما شکلگیری و ریشههای این دو اثر کاملاً متفاوت است.
در Us، لوپیتا نیونگو در نقش آدلاید تلاش میکند از خانوادهاش محافظت کند؛ خانوادهای که نیمهشب ناگهان مورد حمله نسخههای قاتل و مشابه خودشان قرار میگیرند. اما آنها تنها قربانیان این اتفاق نیستند و خیلی زود مشخص میشود که تقریباً تمام افرادی که میشناسند، با همین تهدید عجیب روبهرو شدهاند.
مانند Backrooms، فیلم Us سرشار از نمادها، استعارهها و تأمل درباره هویت، زندگیهای پنهان و بخشهایی از وجود انسان است که نادیده گرفته میشوند. جردن پیل نیز مانند بسیاری از آثار وحشت لیمینال، پاسخهای ساده ارائه نمیدهد و بخش زیادی از معنا و تفسیر فیلم را به مخاطب واگذار میکند.
در نهایت، Us نه فقط داستان رویارویی با موجوداتی ناشناخته، بلکه سفری به بخشهای تاریکتر روان انسان است؛ جایی که مرز میان خود واقعی و نسخهای فراموششده از ما کمرنگ میشود؛ مفهومی که آن را به یکی از نزدیکترین تجربهها از نظر حس و مضمون به دنیای Backrooms تبدیل میکند.
اسکینامارینک (Skinamarink)
اگر گم شدن در فضایی آشنا اما در عین حال غریب و ناآشنا برای یک فرد بزرگسال تجربهای طاقتفرسا باشد، تصور کنید این اتفاق برای یک کودک چقدر وحشتناکتر خواهد بود. Skinamarink دقیقاً درباره همین احساس است؛ جواهری در سبک وحشت آنالوگ که میتوان آن را یک تجربه دوگانه ایدهآل در کنار Backrooms دانست.
داستان فیلم دو خواهر و برادر ترسیده به نامهای کوین و کیلی را دنبال میکند که پس از آنکه متوجه میشوند پدرشان ناپدید شده، تلاش میکنند یک شب وحشتناک را در خانه پشت سر بگذارند.
Skinamarink یکی از تحسینشدهترین فیلمهای ترسناک سال ۲۰۲۲ بود و حتی عنوان یکی از بهترین آثار ژانر وحشت آن سال را به دست آورد؛ موفقیتی که با توجه به بودجه بسیار محدود فیلم، ارزش بیشتری پیدا میکند.
با این حال، داستانی که توسط Kyle Edward Ball شکل گرفته، دقیقاً به دلیل همین محدودیتها قدرت خود را پیدا میکند؛ چرا که فیلم تلاش میکند همهچیز را تا حد ممکن کوچک، بسته و خفقانآور نگه دارد.
کودک بودن شخصیتهای اصلی نیز تأثیر ترس را چند برابر میکند. ناتوانی آنها در درک اتفاقات اطرافشان، احساس درماندگی و ترسی را ایجاد میکند که مخاطب نیز بهطور مستقیم با آن همراه میشود. همانند Backrooms، فیلم از فضاهای معمولی و آشنا استفاده میکند و آنها را به محیطهایی کابوسوار تبدیل میکند؛ جایی که خانه دیگر محلی امن نیست، بلکه به هزارتویی ناشناخته و تهدیدآمیز تبدیل میشود.
قدرت اصلی Skinamarink در نشان دادن کمتر و القای بیشتر است؛ فیلم به جای ارائه توضیحهای واضح، با سایهها، صداهای مبهم و قاببندیهای غیرمعمول ذهن مخاطب را مجبور میکند خودش ترس را بسازد.
ویواریوم (Vivarium)
با اینکه Vivarium بیشتر یک تریلر روانشناختی محسوب میشود تا یک فیلم ترسناک، اما شاید بهترین اثری باشد که میتواند گفتوگویی مستقیم با Backrooms ایجاد کند. در این فیلم، جسی آیزنبرگ و ایموجن پوتس نقش زوجی را بازی میکنند که برای بازدید از یک پروژه مسکونی به نام Yonder میروند، اما ناگهان خودشان را در آنجا گرفتار میبینند. هر کاری که انجام دهند، در نهایت دوباره به همان خانهای بازمیگردند که در ابتدا به آنها نشان داده شده بود.
فیلم به شکلی بینقص حس برزخی بودن و فضای ناآشنا در دل محیطهای آشنا را به تصویر میکشد. محله Yonder کاملاً متقارن است، تمام خانهها دقیقاً شبیه یکدیگر هستند و حتی آسمان نیز حالتی مصنوعی و غیرواقعی دارد.
با این حال، شباهتهای Vivarium با Backrooms فقط به جنبههای بصری محدود نمیشود. فیلم در زیر لایههای عجیب و سوررئال خود، نقدهای اجتماعی ظریفی درباره زندگی مدرن، مصرفگرایی، فشارهای اجتماعی و چرخههای تکرارشونده زندگی ارائه میدهد.
درست مانند Backrooms، وحشت اصلی فیلم از یک موجود یا تهدید مشخص سرچشمه نمیگیرد؛ بلکه از گیر افتادن در محیطی ناشناخته و بیمنطق شکل میگیرد که قوانین خودش را دارد. تجربه این زوج، هرچقدر هم غیرواقعی به نظر برسد، در نهایت به شکل عجیبی به واقعیت زندگی روزمره نزدیک است.
بیشتر بخوانید:
- بهترین فیلمهای ترسناک قرن 21 با شخصیتهای نمادین
- بهترین فیلمهای ترسناک که در یک مکان رخ میدهند
- بهترین فیلم های ترسناک سورئال
نظر شما دربارهی مطلب بهترین فیلم های شبیه Backrooms چه بود؟ لطفا نظرات خود را در بخش کامنت با فیگار و دیگر کاربران به اشتراک بگذارید.
