مستر بلیط

نقد فیلم جزیره برگمان (2021) : بهمراه بررسی بهترین فیلم های برگمان

فیلمی که سینما را جسن می‌گیرد. برای درک سینمای اینگمار برگمان لازم نیست فیلم های زیادی را تماشا کنید. با نقد فیلم جزیره برگمان با ما همراه بمانید.

جزیره برگمان درباره درامی درون داستانی بر اساس زندگی یک زوج فیلمساز است که از خانه برگمان در جزیره فارو در سواحل سوئد دیدن می‌کنند. آنها به عنوان یک توریست استارت بازدید را می‌زنند تا دیدگاهی در مورد داستان‌ها و فیلم‌هایی که روی آنها کار می‌کنند به دست آورند.

نقد فیلم جزیره برگمان

بهمراه بررسی بهترین فیلم های برگمان

نقد فیلم جزیره برگمان, نقد فیلم Bergman Island, تحلیل فیلم جزیره برگمان, بررسی فیلم جزیره برگمان, تحلیل فیلم Bergman Island
نقد فیلم جزیره برگمان, نقد فیلم Bergman Island

تحلیل ساختاری فیلم Bergman Island

جزیره برگمان به کارگردانی میا هانسن لاو، فیلمساز فرانسوی، نامزد دریافت نخل طلای 2021 شد. یک زوج فیلمساز که آشکارا با مشکلات زناشویی و همچنین بلاک نویسندگی روبرو هستند، از جزیره فارو دیدن می‌کنند تا با کارگردان بسیار تحسین شده ای که کارش، همانطور که همه می‌دانیم، نیازی به معرفی ندارد، احساس یکی کنند.

برگمان چندین فیلم را در جزیره فارو فیلمبرداری کرد و همچنین بخش زیادی از زندگی خود را در آنجا گذرانده است. این فیلم به درخشش برگمان ادای احترام و انواع فیلم‌هایی را که او ساخته است، روشن می‌کند. در ادامه تحلیل فیلم جزیره برگمان میتوانید با بهترین فیلم‌های او آشنا شوید.

اطلاعات زیادی درباره شخصیت‌ها و داستان‌های پس‌زمینه به تدریج برای ما فاش می‌شود، تقریباً به گونه‌ای که سازندگان می‌خواهند تماشاگران در هر لحظه از فیلم لذت ببرند.

تحلیل فیلم جزیره برگمان, بررسی فیلم جزیره برگمان, تحلیل فیلم Bergman Island
نقد فیلم جزیره برگمان

فردی که فیلم را تماشا میکند باید تا انتها پیرامون ساختار روایی فیلم Bergman Island کنجکاوی کند تا هدف واقعی زندگی تونی و کریس را با بازی ویکی کریپس و تیم راث با استعداد بیابد. با این حال، فیلم متعلق به کریپس است که اجرای بسیار لایه‌ای و برجسته‌ای ارائه می‌دهد.

برای کریس و تونی، فارو یک منطقه خالی از سکنه است که در آن هیچ اتفاق خوبی نمی‌افتد جز اینکه به نظر می‌رسد این دو سرگردان بازیهای جنسی و هنری ذهن خود هستند.

آنها رقیبی برای توجه و حرفه یکدیگر هستند. این زوج پس از شرکت در چندین تور در مناطق برگمان، ملاقات با طرفداران دیگر برگمان و گوش دادن به الگوی افراد بومی (که علاقه زیادی به میراث قهرمان ملی خود نشان نمی‌دهند)، به‌طور عجیبی بی‌الهام به نظر می‌رسند. در ادامه با نقد فیلم جزیره برگمان همراه فیگار بمانید.

بیشتر بخوانید:

تحلیل تکنیکی فیلم جزیره برگمان

بررسی فیلم جزیره برگمان, تحلیل فیلم Bergman Island
بررسی فیلم جزیره برگمان, نقد فیلم جزیره برگمان

با صحبت در مورد جنبه‌های فنی فیلم، ما شاهد رنگ‌های سبز و آبی زیادی در صحنه‌ها هستیم که تصویری نمادین برای برگمان و جزیره فارو است. اگر بخواهیم در یک جمله فیلم را از منظر تکنیکال برای شما خلاصه کنیم، باید بگوییم که جزیره برگمان فیلمی است که هنر و هنرمندانی را که استعداد دارند تجلیل می‌کند.

جزیره برگمان در چندین نقطه تقریباً استعاره ای به نظر میرسد از چندین نویسنده و فیلمساز مبارز که باید به دنبال الهام و مداخله باشند، اما در درون خود فرو رفته اند. بسیاری از مردم برای یافتن پاسخ و آرامش به جزیره می آیند، بدون اینکه بدانند همه اینها را میتوانند درون خودشان بیابند.

قسمتی از فیلم درباره عشقی جا مانده در گذشته است که در آن میا واسیکوفسکا و آندرس دانیلسن لیه حضور دارند. در این مرحله متوجه می‌شویم که این زوج خیلی با یکدیگر تفاهم ندارند و شاید این نکته می‌تواند فریاد کمک کریس به تونی باشد. سکانس عروسی شما را آزار می‌دهد و حتی پس از پایان فیلم با شما میماند. این مسئله به زیبایی نوشته و فیلمبرداری شده است و گاهی باعث میشود فکر کنید که واقعاً یک فیلم زندگی نامه ای از زندگی کریس را در حال مشاهده هستید.

هنسن لاو حتی صحنه های صمیمی را با تفاوتهای ظریف فیلمبرداری کرده است. برای همه دوستداران سینما، جزیره برگمان فیلمی فوق‌العاده برای دریافت بینشی در مورد چگونگی شکل گرفتن فیلمنامه توسط نویسندگان و میزان مشارکت مردم در فیلمی است که می‌سازند. به بهترین شکل میتوان گفت که این فیلم ادای احترامی است که میا هانسن لاو به اینگرید برگمن داشته است.

بیشتر بخوانید:

نقاط ضعف – نقد فیلم جزیره برگمان

بین ناشیانه بودن فیلمنامه و فقر دیالوگها، بازیگران فوق العاده ای مانند تیم راث و ویکی کریپس به ترتیب در نقشهای تونی و کریس نمیتوانند شخصیتها را زنده کنند و گاهی به نظر میرسد درگیر بداهه بدی باشند. آنها در نقشهای خود ناراحت به نظر می‌رسند.

تصویربرداری دنیس لنوآر کهنه کار، از زیبایی مناظر جزیره به خوبی استفاده میکند، اما کمک چندانی به موضوع مورد نظر فیلم نمیکند. دوربین… گاهی اوقات بازیگرها را مانند یک بیننده پریشان به حال خود رها می‌کند.

بهترین فیلم های اینگمار برگمان

نقد فیلم جزیره برگمان, نقد فیلم Bergman Island
نقد فیلم جزیره برگمان به همراه بهترین فیلم های برگمان

برگمان در سال 1957 با دو فیلم گام قابل توجهی در دنیای سینما برداشت: «توت فرنگی های وحشی» و «مهر هفتم». هر دو فیلم به غیاب خدا و اجتناب ناپذیر بودن مرگ و میر می‌پردازند – اولی در مورد پروفسور سالخورده (ویکتور شوستروم) در حال کنار آمدن با زندگی خود، دومی تمرکز بر شوالیه قرون وسطایی (مکس فون سیدو) در حال بازی شطرنج با مرگ است. در ادامه شما را با بهترین فیلم های برگمن آشنا خواهیم کرد.

SARABAND (2003)

نقد فیلم ساراباند, تحلیل فیلم SARABAND
نقد فیلم ساراباند, تحلیل فیلم SARABAND
  • نویسنده و کارگردان اینگمار برگمن
  • بازیگران لیو اولمان، ارلند جوزفسون، بورجه آهلستد، جولیا دوفنیوس، گانل فرد

«ساراباند» فیلمی مستحکم و دیدنی است؛ روح و ذات فیلم سرشار از احساسات است. در پایان فیلم، همچون سایر آثار شاخص برگمان، همه چیز حل و فصل نمی‎‌شود. برگمان از آن دست کارگردان‌هایی نیست که با مطالبش کام شما را شیرین کند یا لقمه را بجود و در دهان شما بگذارد!

در این فیلم، برگمان ارجاعات مناسب فراوانی به آثار قبلیش داشته. این فیلم را می‌توان جمع‌بندی آثار برگمان دانست. مراقبه‌ی معنوی برگمان در ایام کهنسالی، ریشه در دوران جوانی او دارد.

برگمن با «فانی و الکساندر» در سال 1983 از سینما کناره‌گیری کرد و به کار در تئاتر و تلویزیون ادامه داد. او با فیلم «سارابند» در سال 2003 که در 85 سالگی ساخته شد، به سینما بازگشت و این فیلم برای این فیلمساز فضای خاصی را رقم زد.

دنباله‌ای بر «صحنه‌های ازدواج» او در سال 1974، مارین که یک وکیل است پس از۳۲ سال دوری و بی‌خبری به دیدن شوهر سابقش «یوهان» می‌رود. در همین حال، یوهان با پسر بالغ خود (بورجه آهلستد) و نوه دخترش (جولیا دوفونیوس) دچار بحران می‌شود. سینمافیل ها با تماشای همکاری دوباره اولمان و جوزفسون با برگمان بعد از سال‌ها یک حال و هوای نوستالژیک پر از درد را تجربه خواهند کرد.

بیشتر بخوانید:

AUTUMN SONATA (1978)

نقد فیلم Autumn Sonata, تحلیل فیلم سونات پاییزی
نقد فیلم Autumn Sonata, تحلیل فیلم سونات پاییزی
  • نویسنده و کارگردان اینگمار برگمن
  • بازیگران اینگرید برگمن، لیو اولمان، لنا نایمن، هالوار بیورک، آرنه بانگ هانسن، گونار بیورنستراند، ارلند جوزفسون، گئورگ لوکبرگ، لین اولمان

سونات پاییزی از شاهکارهای کمتر دیده شده تاریخ سینماست. یکی از فیلم‌هایی که در هیاهوی هالیوود هرگز به اندازه ارزش واقعی خود قدر ندید. فیلمی راجع به عدم درک دو نسل از یکدیگر، سرخوردگی، انزوا و طغیان،  ماندگاری اساطیری برگمان و تاثیر او بر تاریخ سینما ابدی و غیر قابل انکار است.

اسطوره سینما، اینگرید برگمن آخرین بازی خود را در درام خانوادگی داغدار برگمان انجام داد. او در نقش شارلوت اندرگاست، یک پیانیست کنسرت ماهر است که دخترش (لیو اولمان) پس از هفت سال دوری برگشته و خواهر فلج خود (لنا نایمن) را به همراه دارد.

تماشای رویارویی این دو با یکدیگر در طول ساختار روایی منحصر به فرد اینگمار برگمان کاملاً مسحورکننده است. هر دو برگمن برای این فیلم نامزد اسکار شدند: اینگرید در بازیگری، اینگمار در فیلمنامه نویسی. علاوه بر این، برنده جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم خارجی شد.

THE SILENCE (1963)

نقد فیلم سکوت برگمان
نقد فیلم سکوت برگمان, تحلیل فیلم سکوت, بهترین فیلم های برگمان
  • نویسنده و کارگردان اینگمار برگمن
  • بازیگران اینگرید تولین، گونل لیندبلوم، بیرگر مالمستن، هاکان جانبرگ، یورگن لیندستروم

سکوت فیلمی است به زبان سکوت، مریضی، خشم و تمام احساسات انسانی. فیلمی که رهایمان نمی‌کند؛ همان طور که آن مریضی نامشخص استر را رها نکرده و هر لحظه او را ویران‌تر از قبل می‌کند.

از سیاه‌ترین و خفقان‌آورترین فیلم های برگمان که در محیطی تقریباً انتزاعی می‌گذرد. در آن تمام تمرکز بر رابطه آنا و استر گذاشته شده و مملو از جلوه‌های دیگرآزاری و خودویرانگری است.

دو خواهر، زنانی در دو قطب حسی متضاد هستند، یکی متمایل به نوعی سلطه‌جویی مردوار و دیگری عاجز از مهار نفسانیت خویش. بی‌پردگی فیلم در زمان نمایش آن جنجال بسیاری برپا کرد.

بیشتر بخوانید:

WILD STRAWBERRIES (1957)

نقد فیلم توت فرنگی های وحشی, تحلیل توت فرنگی های وحشی
نقد فیلم توت فرنگی های وحشی, تحلیل توت فرنگی های وحشی, بهترین فیلم های برگمان
  • نویسنده و کارگردان اینگمار برگمن
  • بازیگران ویکتور شوستروم، بی بی اندرسون، اینگرید تولین، گونار بیورنستراند و جولان کیندال

در برداشتی کلی از فیلم، زندگی در سرگردانی برخورد با مقوله ی تنهایی/مرگ، مسیری ست پر تیغ و دشوار از میان انبوه جنگل و خارزار، برای چیدن و چشیدن تنها چند توت فرنگی وحشی ترش و شیرین! تفاوت این دریافت انسان گرایانه با جهان بینی عرفانی در نیست انگاری بی حد آن است و این واقعیت که مرگ/تنهایی چیزی نیست که روزی فرا رسد، بلکه روی دادی ست روی داده، با هر هدفی که برای زیستن در نظر بگیریم، حتا چیدن چند توت فرنگی وحشی.

برگمن با «توت فرنگی‌های وحشی» و «مهر هفتم» که هر دو در سال 1957 اکران شدند، سرانجام به عنوان یک فیلم‌ساز مطرح شد. هر دو مضامینی را بررسی کردند که بزرگترین آثار او را متحرک ساخت: سکوت خدا، اجتناب ناپذیر بودن مرگ و معنای زندگی. ویکتور شوستروم، اسطوره سینمای سوئد، در نقش یک استاد سالخورده ایفای نقش می‌کند که برای دریافت مدرک افتخاری سفر می‌کند.

در طول راه، او باید با گذشته خود مقابله کند و با آینده رو به زوال خود دست و پنجه نرم کند. کارگردان از سکانس‌های رویایی، فلاش‌بک‌ها و فانتزی‌ها برای ترسیم پرتره کاملی از زندگی این مرد معمولی استفاده می‌کند.

FANNY AND ALEXANDER (1982)

نقد فیلم فانی و الکساندر, تحلیل فیلم فانی و الکساندر
نقد فیلم فانی و الکساندر, تحلیل فیلم فانی و الکساندر, بهترین فیلم های برگمان
  • نویسنده و کارگردان اینگمار برگمن
  • بازیگران بورجه آلستد، پرنیلا آلوین، آلن ادوال، اوا فرولینگ، برتیل گوو، جارل کول، مونا مالم، کریستینا شولین و پرنیلا والگرن

در فانی و الکساندر 3 دوره مختلف وجود دارد که با سه دوره بحرانی تجربی الکساندر مطابقت می‌کند. دوره اول در آپارتمان مادربزرگ دوره فرمانروایی رویاهاست: هدایای شب سال نو، فانوس خیال، تئاتر و غیره.

این دوره‌ای است که الکساندر خود را فرمانروای تصاویر و اشکال ذهنی می‌داند که تا مرگ پدر به طول می‌انجامد. دوره دوم زمان حکمفرمایی واقعیت است: تکرار سرنوشت شوم هملت. نبرد الکساندر بر ضد کشیش با این تفاوت بزرگ که فیلم پایانی خوش دارد. افسانه‌پردازی کودک پس از مرگ پدر آغاز می‌شود که نوعی مبارزه با مرگ است. تمام تلاش کشیش این است که حس عذاب وجدان ناشی از گناه (گناهی که اصلا مرتکب نشده است) را به الکساندر القا کند، اما الکساندر قسم می‌خورد هر چه هست زاده خیال اوست.

در قسمت سوم موجود مرموزی به نام اسماعیل وارد داستان می‌شود و الکساندر را بر می‌انگیزد که با نابود کردن آن چه وی را تحت ظلم درآورده است به جایگاه خلاقیت و صعود برگردد. فیلم بـرگـمان تحلیلی است عاری از هرگونه تلخی و نفی‌گرایی از نیروهای متعدد زندگی در مقابله با نیروهای بغض و کین. شاید بتوان آن را خلاصه‌ای از زندگی حرفه‌ای برگمان یا نوعی وصیت هنری دانست ولی پیش از هر چیز فیلمی منقلب کننده و تأثیرگذار و یکی از فیلم‌های برتر سینما است.

برگمن اعلام کرد که «فانی و الکساندر» آخرین فیلم او خواهد بود و با وجود اینکه به کار در تئاتر و تلویزیون ادامه داد (و «سارابند» را در سینما اکران کرد، اما این حماسه سه ساعته مطمئناً به نظر می‌رسد جمع بندی نهایی کار او باشد.) این فیلم برگرفته از خاطرات خود او، بر خانواده‌ای بزرگ و ثروتمند در اوپسالا متمرکز است که از نگاه خواهر و برادرهای کودک، فانی (پرنیلا آلوین) و الکساندر (برتیل گوو) دیده می‌شود. این فیلم که پر از تنش، عرفان و فانتزی است، شاید شخصی‌ترین اثر این فیلمساز مشهور خودکاو باشد.

بیشتر بخوانید:

PERSONA (1966)

نقد فیلم PERSONA, نقد فیلم پرسونا برگمان
نقد فیلم PERSONA, نقد فیلم پرسونا برگمان
  • نویسنده و کارگردان اینگمار برگمن
  • بازیگران بی بی اندرسون، لیو اولمان، مارگارتا کروک، گونار بیورنستراند و یورگن لیندستروم

فیلم در سه جا به سینما اشاره می‌کند؛ ابتدای فیلم که نوار سلولوئید و آپارات نمایش داده می‌شود و سوختن نوار سلولوئید، در انتهای فیلم و باز سوختن نوار و در اختتامیه رابطه آلما و الیزابت، گروه فیلمبرداری را می‌بینیم که دوربین را تا جایی که از الیزابت کلوزآپ بگیرند نزدیک می‌شوند.

ظاهراً سینما با تلقی هنری آن، پرسونای دیگری از دانسته‌های آدمی است. زندگی سینمایی است بدون سناریو که فالبداهه ساخته می‌شود اما، پر از نقاب. الیزابت از استفاده از نقابها ناخرسند است.

او از گفتمان آلما ناخرسند است و او از اینکه نطق باعث ایجاد دروغ می‌شود ناخرسند است. در انتها بشر جدا افتاده از ماهیتش، دست به سوی مادر فلسفی خود دراز می‌کند.

زنی در قاب، زیر نقاب و محو. انسان سعی می‌کند شفاف‌سازی کند، پرسونا را کنار بزند و به ماهیت برسد اما فیلم تمام است؛ شعله‌ای می‌سوزاند و سپس خاموشی. سینما تمام می‌شود و زندگی به همچنین و نقاب هنوز باقی است.

تجربی‌ترین اثر کارگردانی که اغلب از نوآوری‌های شخصی و زیست‌محور لذت می‌برد، «Persona» در عین حال پیچیده و ساده است. لیو اولمان در نقش هنرپیشه‌ای بازی می‌کند که صحبت نمی‌کند و ظاهراً از وحشت دنیا شوکه شده است.

یک پرستار جوان (بی بی اندرسون) وظیفه مراقبت از او را در یک خانه جزیره‌ای دورافتاده بر عهده دارد و این دو به آرامی شروع به تبدیل شدن به یکدیگر می‌کنند. این فیلم دارای چندین تصویر قابل توجه و آزاردهنده است – عمدتاً از چهره دو بازیگر زن – که توسط Sven Nykvist به رنگ سیاه و سفید مرکب گرفته شده است. برگمن از طریق مونتاژ، مونولوگ و نمادگرایی درباره ماهیت سینما و هستی نظر می‌دهد و تجربه ای تامل برانگیز، فراموش نشدنی خلق می‌کند.

CRIES AND WHISPERS (1972)

نقد فیلم فریادها و نجواها, بهترین فیلم های برگمان
نقد فیلم فریادها و نجواها, بهترین فیلم های برگمان
  • نویسنده و کارگردان اینگمار برگمن
  • بازیگران هریت اندرسون، کاری سیلوان، اینگرید تولین، لیو اولمان، اندرس اک، ارلند جوزفسون، هنینگ موریتزن، گئورگ آرلین و اینگا گیل

بیش از هر عنوان دیگری، «فریادها و نجواها» بینندگانش را مجبور می‌کند تا قبل از اینکه به دنبال نور و امید باشند، با تاریکی غیرقابل تحمل روبرو شوند. این فیلم درباره زنی (هاریت اندرسون) است که به آرامی بر اثر سرطان می‌میرد.

همه چیز با شخصیت‌هایی چون خواهران او (اینگرید تولین و لیو اولمان) و پرستاری دوست داشتنی (کاری سیلوان) که بی خود از او مراقبت می‌کند، ساختارمند می‌شود تا شما زجر بکشید و مدام به سیاه‌های درونتان با فریاد آزرده‌طوری کلنجار بروید. فیلم از طریق فلاش بک‌ها و سکانس‌های فضاساز به گذشته دردناکی می‌پردازد که این خانواده را نابود کرده است.

THE SEVENTH SEAL (1957)

بهترین فیلم های برگمان
بهترین فیلم های برگمان
  • نویسنده و کارگردان اینگمار برگمن
  • بازیگران مکس فون سیدو، اینگا لاندگر، گونار بیورنستراند، نیلز پوپ، بی‌بی اندرسون، بنگت اکروت، آکه فریدل و اینگا گیل

برگمن هیچ تصویری به یاد ماندنی‌تر از یک شوالیه قرون وسطایی (مکس فون سیدو) در حال بازی شطرنج با مرگ (بنگت اکروت) در ساحل ایجاد نکرد که بارها کپی و تقلید شده است. این فیلم که فون سیدو را در حال بازگشت به سوئدی آلوده به طاعون پس از جنگیدن در جنگ‌های صلیبی و به چالش کشیدن مرگ در یک بازی شطرنج برای جلوگیری از مرگ خود می‌بیند، سؤالات بزرگی در مورد ماهیت زندگی و مرگ و سکوت کر کننده خدا در این فیلم می‌پرسد.

کارگردان برای دراماتیک کردن دنیای انسان از تصاویر جسورانه و ترسناک استفاده می‌کند تا داستان خود را در مورد تلاش ما برای جلوگیری از نتیجه اجتناب ناپذیر زمان بیان کند. این مضمونی است که در تمام بهترین آثار او باقی می‌ماند.

بیوگرافی اینگمار برگمان
بهترین فیلم برگمان, بیوگرافی برگمان
بهترین فیلم برگمان, بیوگرافی برگمان
  • نام در زمان تولد ارنست اینگمار برگمان
  • زادهٔ ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۱۸ اوپسالا، سوئد
  • درگذشت ۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۰۷ (۸۹ سال) در فارو، سوئد
  • ملیت سوئدی
  • پیشه کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کنندهٔ فیلم
  • سال‌های فعالیت ۱۹۴۴–۲۰۰۵
  • همسر(ها) السه فیشر (ا. ۱۹۴۳–۱۹۴۵)، الن لوندشتروم (ا. ۱۹۴۵–۱۹۵۰)، گون گروت (ا. ۱۹۵۱–۱۹۵۹)، کبی لارتی (ا. ۱۹۵۹–۱۹۶۹) و اینگرید ون رزن(ا. ۱۹۷۱–۱۹۹۵)
  • فرزندان لنا برگمان، آنا برگمان، لین اولمان، متس برگمان، دانیل برگمان و اوا برگمان
  • جایزه(ها) جایزه ادبی گوته، پرمیوم ایمپریاله، جایزه اسکار، بفتا فلوشیپ و جایزه سزار

بیشتر بخوانید:

از همراهی شما تا انتهای نوشتار بهترین فیلم اینگمار برگمان سپاس‌گزار هستیم. حتما ما را با نظرات خود در رابطه با این نوشتار آگاه کنید. شما می‌توانید به عنوان نویسنده مهمان در سایت فیگار عضو شوید و علاوه بر اشتراک نظرات خود در رابطه با مقاله‌ها، نقد‌ها و مطالب خودتان را نیز انتشار دهید. برای مطالعه فراخوان مرتبط با آن بر روی لینک نویسندگی مهمان کلیک نمایید.


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.