در نقد فیلم عشق ممکن ، تازه‌ترین اثر لی چانگ-دونگ را بررسی می‌کنیم؛ درامی تحسین‌شده درباره روابط زناشویی، نابرابری اجتماعی و تمایلات پنهان انسان‌ها.
فیلم Possible Love محصول سال ۲۰۲۶، یک درام سینمایی به کارگردانی لی چانگ-دونگ است که فیلم‌نامه آن را با همکاری او جونگ-می نوشته است. این اثر محصول مشترک کره جنوبی و ایالات متحده آمریکا است و بازیگرانی همچون جون دو-یئون، سول کیونگ-گو، جو این-سونگ و چو یو-جونگ در آن ایفای نقش می‌کنند.
داستان فیلم درباره دو زوج متأهل است که هرکدام زندگی و دغدغه‌های متفاوتی دارند. یک زوج شامل مردی است که به‌تازگی شغل خود را از دست داده و همسرش و زوج دیگر نیز از یک مستندساز و همسر او تشکیل شده است. مسیر زندگی این چهار نفر زمانی به یکدیگر گره می‌خورد که تصمیم می‌گیرند در ساخت یک مستند با هم همکاری کنند. این مواجهه، آن‌ها را با واقعیت‌های متفاوت زندگی یکدیگر و خواسته‌ها و تمایلات پنهانی‌شان روبه‌رو می‌کند.
بیشتر بخوانید:
نقد فیلم عشق ممکن
Possible Love از زمان انتشار با استقبال چشمگیر منتقدان مواجه شده است. نقد فیلم Possible Love در وب‌سایت راتن تومیتوز موفق شده نظر مثبت ۹۸ درصد از ۹۰ منتقد را جلب کند و میانگین امتیاز ۸.۸ از ۱۰ را به دست آورد. در اجماع منتقدان این وب‌سایت، از فیلم به‌عنوان درامی سنجیده و خوش‌ساخت یاد شده که در زیر ظاهر صیقلی و آرام خود، آشفتگی‌های دنیای مدرن را به تصویر می‌کشد. همچنین توانایی لی چانگ-دونگ در پرداختن به مفاهیمی همچون وفاداری و نابرابری، از مهم‌ترین نقاط قوت این اثر عنوان شده است.
متاکریتیک نیز بر اساس نظر ۳۲ منتقد در تحلیل فیلم Possible Love ، امتیاز فوق‌العاده ۹۵ از ۱۰۰ را برای فیلم ثبت کرده است. پیتر بردشاو، منتقد روزنامه گاردین، چهار ستاره از پنج ستاره را به Possible Love اختصاص داده و آن را اثری دقیق، خوش‌ساخت، برخوردار از بازی‌های درخشان و دارای ویژگی‌های روایی یک رمان توصیف کرده است.
در یکی از لحظات ماندگار فیلم قبلی لی چانگ-دونگ، یعنی Burning محصول سال ۲۰۱۸، دختری وانمود می‌کند که در حال خوردن یک نارنگی است و درباره راز باورپذیر کردن این نمایش توضیح می‌دهد می‌گوید:
نباید سعی کنی وانمود کنی نارنگی‌ای وجود دارد. باید فراموش کنی که نارنگی‌ای وجود داشته است.
این جمله مفهومی است که به شکلی ظریف و نه‌چندان مستقیم در فیلم جدید این کارگردان نیز بازتاب پیدا می‌کند. جایی که می-اوک (جون دو-یئون)، با بازی پیچیده و چندلایه‌ای که می‌توان آن را یکی از بهترین نقش‌آفرینی‌های سال دانست، مجذوب خانه مجلل ساحلی‌ای می‌شود که به آن دعوت شده است. او با شگفتی می‌گوید:
این‌جا شبیه مکانی در یک رمان است!
اما همسرش با لحنی ملایم به این نکته اشاره می‌کند که می-اوک اساساً اهل رمان خواندن نیست. او هم بدون آنکه ذره‌ای از اشتیاقش کم شود، پاسخ می‌دهد:
پس شبیه مکانی در رمانی است که هنوز نخوانده‌ام.
فیلم Possible Love اثری معمایی نیست، اما غیبت‌هایی که چنان دقیق ترسیم شده‌اند که انگار خود حضوری ملموس دارند، رؤیاهایی که دست‌نیافتنی بودنشان، اشتیاق رسیدن به آن‌ها را به چیزی سنگین و قابل لمس تبدیل می‌کند، سرشار از معماهای کوچکی است.
بااین‌حال، فیلم‌سازی ظریف و بی‌ادعای لی که در فیلم‌برداری خونسرد و نامحسوس کیم جی-یونگ نیز نمود پیدا می‌کند و دنیای درونی‌ای که جون دو-یئون پشت چشمان روشن اما فریبنده شخصیتش پنهان کرده، همگی در واقعیتی روزمره ریشه دارند. این واقعیت با دقتی گزنده، طبقاتی بودن جامعه کره و استثمار نیروی کار را به تصویر می‌کشد.
شاید تنها لی چانگ-دونگ بتواند چنین موضوعات و حال‌و‌هواهای به‌ظاهر متضادی را به‌گونه‌ای که هر اتفاقی اهمیت داشته باشد، اما هیچ‌چیز تصنعی به نظر نرسد با این میزان از ظرافت در کنار یکدیگر قرار دهد. Possible Love در ظاهر درامی درباره روابط عاطفی است که زندگی دو زوج را از دو سوی متفاوت شکاف طبقاتی دنبال می‌کند، اما روایت آن با چنان تعادل دقیقی میان غافلگیری و اجتناب‌ناپذیری پیش می‌رود که هر لحظه‌اش چیزی را به یادمان می‌آورد که همیشه می‌دانسته‌ایم، اما هرگز به آن فکر نکرده‌ایم.
می-اوک همسر هو-سوک (سول کیونگ-گو) است که شغلش را در صنایع سنگین که پس از شکست اعتصاب در کارخانه‌ای که بزرگ‌ترین کارفرمای منطقه محسوب می‌شود، شغلش را از دست داده است. پسر آن‌ها، چئول (جونگ سئوب)، ظاهراً خلق‌وخوی کم‌حرف پدرش را به ارث برده است.
او پسری ساکت و مراقب است که عادت دارد در کمدها پنهان شود یا نزدیک چارچوب درها بایستد تا بتواند به صحبت‌های بزرگ‌ترها گوش کند؛ اما شاید پدرش ذاتاً چنین عبوس و کم‌حرف نباشد. در ادامه، لحظه‌ای فرا می‌رسد که سد احساسات هو-سوک می‌شکند و آن‌وقت با همدردی عمیقی درمی‌یابیم چه حجم عظیمی از رنج را در تمام این مدت درون خود نگه داشته است.
پس از اخراج گسترده کارکنان کارخانه، موجی از خودکشی‌ها به راه افتاده است. در مراسم خاکسپاری یکی از دوستان ازدست‌رفته هو-سوک، او که احساس می‌کند رفقای سابقش در جریان اعتصاب از او فاصله گرفته‌اند، پس از نوشیدن مقدار زیادی سوجو با یکی از حاضران درگیر می‌شود.
می-اوک به این ماجرا پایان می‌دهد، اما رفتار آن‌ها توجه یه-جی (چو یو-جون)، زنی زیبا و ثروتمند که آرزوی فیلم‌سازی دارد و در حال ساخت مستندی جدی درباره پیامدهای انسانی تعدیل نیرو در شرکت‌های بزرگ است را جلب می‌کند. هو-سوک حاضر نمی‌شود در این مستند شرکت کند، اما می-اوک به سوژه مصاحبه یه-جی تبدیل می‌شود و سپس، به شکلی تدریجی، رابطه‌ای دوستانه میان آن‌ها شکل می‌گیرد.
شخصیت‌های او، با وجود آنکه ساخته‌وپرداخته ذهن نویسنده هستند، به‌ویژه با کمک گروه بازیگری فوق‌العاده فیلم، اجازه دارند زندگی خصوصی و ویژگی‌های منحصربه‌فرد خود را داشته باشند. آن‌ها به شخصیت‌هایی تبدیل می‌شوند که به همان اندازه ناشناخته و عجیب هستند که در اعماق وجود خودمان می‌دانیم شخصیت واقعی ما نیز چنین است.
بااین‌حال، دوستی نابرابر می-اوک و یه-جی باعث می‌شود او وارد دایره اجتماعی سانگ-وو (جو این-سونگ)، همسر ثروتمند و جذاب یه-جی، شود. می-اوک در ابتدا کمی تحت‌تأثیر حضور او قرار می‌گیرد و در کنارش رفتاری خجالتی پیدا می‌کند.
سانگ-وو از آن دسته آدم‌هایی است که تنها وقتی از گوشه چشم به آن‌ها نگاه می‌کنید، حضوری ملموس دارند، انگار درخشش ظاهری‌شان اجازه نمی‌دهد مستقیماً به آن‌ها خیره شوید. از سوی دیگر، سانگ-وو به شکلی معمولی و تا حدی از موضعی بالا، از آرزوهای فیلم‌سازی همسرش حمایت می‌کند و با ادب و نزاکت، حضور آدم‌هایی را که از نظر اجتماعی در جایگاه پایین‌تری قرار دارند تحمل می‌کند، تا اینکه توجه گذرای او با شیفتگی مست‌آلود و کمی اغواگرانه می-اوک نسبت به خودش جلب می‌شود.
در جریان شام‌های مشترک و سپس در ویلای باشکوه ساحلی این زوج ثروتمند، روابطی ناپایدار و شکننده میان این چهار نفر شکل می‌گیرد. ویلایی با مسیر جنگلی پیچ‌درپیچ، ساحل اختصاصی و اتاقک نگهبانی‌ای که مین-سیک (کانگ چانگ-گوون)، دوست دوران کودکی سانگ-وو که حالا به خدمتکار مطیع او تبدیل شده، در آن مستقر است. در تمام این مدت، چئول کوچک از گوشه اتاق‌ها و بدون آنکه کسی متوجه حضورش شود، نظاره‌گر اتفاقات است.
فیلم با نمایش فرمان دهم کتاب مقدس آغاز می‌شود: “به آنچه متعلق به دیگری است طمع نورز.” تمام شخصیت‌های اصلی به‌نوعی در معرض وسوسه قرار می‌گیرند، اما مقاومت در برابر آن برای می-اوک دشوارتر از دیگران است.
در این فیلم نیز، طمع برخلاف گناهانی ملموس‌تر مانند دزدی، قتل یا خیانت، جرمی است که در ذهن شکل می‌گیرد. تقریباً تمام اتفاقات مهم فیلم نیز در ذهن شخصیت‌ها رخ می‌دهد. باز هم باید پرسید چه نوع جادویی لازم است تا بتوان چنین رویدادهای درونی و ذهنی را تا این اندازه جذاب و تماشایی به تصویر کشید؟
از سوی دیگر، انسان تنها زمانی به چیزی طمع می‌ورزد که آن را در اختیار نداشته باشد؛ اما پیش از هر چیز باید از نداشتن آن آگاه شود. می-اوک به خانه کوچک خانوادگی‌شان افتخار می‌کند. هو-سوک در روزهای خوش زندگی مشترکشان آن را ساخته بود، با این امید که محلی برای دورهمی دوستان و گپ‌وگفت‌های صمیمانه باشد؛ اما وقتی می-اوک پس از مدتی معاشرت با یه-جی و سانگ-وو به خانه برمی‌گردد، ناگهان همه‌چیز در نظرش ارزان‌قیمت و فرسوده به نظر می‌رسد.
Possible Love فیلمی است که تقریباً در هر قاب آن می‌توان لایه‌ای تازه از داستان و معنا پیدا کرد. یادداشت‌ها و مطالب تکمیلی این فیلم می‌توانند به هزار صفحه برسند و این نقد تنها اشاره‌ای کوتاه به عمق جهان سینمایی لی چانگ-دونگ است. فیلم در کنار تمام مضامین تلخ خود، لحظات طنزآمیز و شادی‌های غیرمنتظره‌ای نیز دارد و لی می‌داند چگونه مخاطب را سرگرم کند.
بااین‌حال، مسئله‌ای بسیار فوری‌تر در پس این روایت جریان دارد. در شرایطی که فناوری بدون هیچ نظارت مؤثری پیشرفت می‌کند و کارشناسانی که ظاهراً از سلامت عقل برخوردارند، از تحولات عظیم بازار کار طی چند سال آینده، چه برسد به یک دهه بعد، سخن می‌گویند، هزینه انسانی‌ای که Possible Love به تصویر می‌کشد باید ما را وادار به تأمل کند. اگر چنین فیلمی نتواند ما را از مسیر عادی زندگی متوقف کند و به فکر فرو ببرد، شاید همه ما در آینده‌ای بسیار نزدیک با دردسرهای بزرگی روبه‌رو شویم.
نتیجه‌گیری و امتیازدهی
Possible Love فراتر از یک درام درباره شکاف طبقاتی، تصویری تلخ و تأمل‌برانگیز از انسان‌هایی ارائه می‌دهد که زیر فشار نظام اقتصادی و تغییرات جهان معاصر، به‌تدریج امید و جایگاه خود را از دست می‌دهند. لی چانگ-دونگ با ظرافتی تحسین‌برانگیز، رنج طبقه کارگر، توهم همدلی میان طبقات اجتماعی و نگرانی از آینده‌ای که هوش مصنوعی می‌تواند برای نیروی کار رقم بزند، به یکدیگر پیوند می‌دهد و اثری می‌سازد که اهمیتش نه‌فقط در کیفیت سینمایی، بلکه در هشدار انسانی و اجتماعی آن نهفته است.
وب‌سایت فیگار به این فیلم نمره 10 از 10 را می‌دهد.
بیشتر بخوانید:
- نقد و بررسی فیلم قلب هیولا (Heart of the Beast)
- نقد و بررسی فیلم ادیسه (The Odyssey)
- نقد و بررسی فیلم ساعات پربیننده (Primetime)
- نقد و بررسی فیلم رزیدنت ایول (Resident Evil)
- نقد و بررسی فیلم ناگهانی (All of a Sudden)
نظر شما درباره‌ی فیلم عشق ممکن چیست؟ لطفا نظرات خود را در بخش کامنت با فیگار در میان بگذارید.
